Skip to content
Muammer Bayçın Yazdır e-Posta
Yitirdiklerimiz

MUAMMER BAYÇIN'I ANIYORUZ

muammerbaycin.jpg - 5.49 Kb

( 3 MAYIS 1954 - 3 AĞUSTOS 1996 )

Manisa'da doğdu. İlkokulu Üzümcüler İlkokulu, orta okulu Atatürk Orta Okulu, lise eğitimini ise Manisa Lisesi?nde tamamladı. 1970'li yıllarda  yurtsever devrimci hareketin saflarında her tür emperyalizme ve gericiliğe karşı mücadele etti. Emperyalizme, faşizme, kapitalizme karşı sosyalizm mücadelesinin neferlerindendi. Proleter devrimci hareketin örgütlü, fedakar ve mücadeleci bir insanıydı. Proleter devrimci hareketin gençlik örgütünde ve ana ekseninde yöneticilik dahil  görev ayrımı yapmadan fedakarca çalıştı.

Ege Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Kimya bölümünden mezun oldu. Askerliğini Çorlu Ulaş'ta asteğmen olarak yaptı. Ankara'da Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı'nda uzman olarak göreve başladı. 1980 yılında ilk evliliğini yaptı. Doğan kızına Deniz adını verdi. Eşinden kızı 6 aylık iken ayrıldı. Bakanlıktaki görevinden de istifa etti. İzmir'e yerleşti. Aliağa Petkim'de çalıştı.Bu arada ikinci evliliğini yaptı. Gamze adında bir kızı daha oldu. Alman firması olan Hoest'te Yapı Kimya Malzemeleri bölümünde satış müdürü olarak görevine devam etti.1988-1990 yılları arasında TMMOB Kimya Mühendisleri Odası Ege Bölgesi Şube Başkanlığını yaptı. 3 Ağustos 1996 yılında yakalandığı mide kanserinden vefat etti. Mezarı Urla Çeşme altındadır. Hayatı boyunca iyilik sembolü oldu. İyiliksever, arkadaş canlısı, iyi bir baba , iyi bir eş , iyi bir evlat , iyi bir kardeş ve çok iyi bir yurtseverdi;yoldaşdı. İnsanlığa özgü değerleri içselleştirmiş bir yapısı vardı. Çökertme onunla bütünleşmiş bir türküydü. Sevgi dolu , hiç kimseyi incitmeyen bir kişiliğe sahipti. Bugün hala aynı sevgi ve özlemle ailesi, arkadaşları, dostları  ve çevresi tarafından hatırlanmaktadır.

Muammer Bayçın dostumuzu özlemle ve  saygıyla anıyoruz.


Bir dostundan, kardeşinden  Muammer?e:

Canım Ağabeyime Hitaben ;

Çocukluğumun en güzel anıları
Seninle geçti. 
Bir film şeridi gibi
Hepsi gözümün önünde şimdi..
Küçük dar bir sokakta ; 
Üstü beyaz, altı aşı boyalı ,
Minik bir evimiz vardı.
O zamanlar bu evde ,
Mutlu insanlar yaşardı.
Sokağımıza girmeden önce, 
Ulu bir çınar vardı.
Altındaki çeşmenin suyu,
Sokağımızdan akardı 
Ne güzeldi, o çeşmenin suyu
İçmeye doyamazdık.
Çınarın serin gölgesinde
Kuyu başında oynardık. 
Sonbahar gelince; 
Çınar yapraklarını döker 
Sanki bize küserdi. 
Sokağımızın içini,
Halı gibi süslerdi.
Kuruyan gazallarin üstünde gezdikçe
Çıtır çıtır ederdi. 
Biliyor musun o çınar hala var 
ama sen yoksun 
Ne çeşme kaldı, ne de sen. 
Çocukluğumuz  da mazide kaldı. 
Seni hiç unutmadım. Unutmayacağım? 
Rahat uyu canım Ağabeyim.

 

A.N